بايسته است : واعظ ، در كار خويش ، وجه خداى تعالى و امتثال فرمان او را درنظر بگيرد و اصلاح نفس خود و ارشاد بندگان خدا به معالم و معارف دين را بخواهد . كرسى وعظ و ارشاد را نردبان رسيدن به متاع و موقعيّت دنيايى قرار ندهد كه در صف تبهكارانى درآيد كه رشته كار خويش از دست داده اند و گمان دارند كه خوب كار مى كنند . « 1 » مقام اخلاص بسيار والاست و خطرهاى بسيارى هم دارد و خيلى دقيق است و تحصيل آن دشوار ؛ از اين روى ، طالب آن ، بايد تيزبين باشد و نستوه . سزاوار است : واعظ ، آنچه را مى گويد خود به كار بندد تا چونان چراغى نباشد كه خود را تباه سازد و بسوزد و ديگران را نور و فروغ بخشد . 2 . راستى و راستگويى . از امام ششم عليه السلام روايت شده است : إنّ اللّه عزّ وجلّ لم يبعث نبيّاً إلّابصدق الحديث وأداء الامانة إلى البرّ والفاجر « 2 » همانا خداى عزّ وجلّ ، هيچ پيامبرى را نفرستاد ، مگر به راستگويى و برگرداندن امانت به امانت گذاران ، چه نيك و چه بد . ابى كهمس گويد : از امام صادق عليه السلام پرسيدم : عبداللّه بن ابى يعفور شما را سلام مىرساند . حضرت فرمود : بر تو و بر او سلام . وقتى نزد عبداللّه رفتى سلام مرا به او برسان و بگو : جعفر بن محمّد گفت : بنگر چه عاملى على عليه السلام را نزد پيامبر به اين مقام رساند ، همو را مراعات كن و پاس دار . همانا على عليه السلام با راستى در سخن و اداى امانت ، آن جايگاه بلند را ، نزد پيامبر ، كسب كرده است . « 3 » و نيز امام صادق عليه السلام فرمود : لاتنظروا إلى طول ركوع الرجل وسجوده ، فإنّ ذلك شيء اعتاده ، فلو تركه استوحشَ

--> ( 1 ) ( . آيه 104 سوره كهف ، در اين عبارت ، به استخدام گرفته شده است . ) ( 2 ) ( . ) اصول كافى ( ، ج 2 ، ص 104 . ) ( 3 ) ( . همان مدرك . )